شب نامه

هيچ وقت طاقت ديدن فيلم های جنگی و مرگ و مير رو ندارم...

اما نمی دونم چرا گاهی اوقات می بينم. حتی با ديدن فيلم های مثلا جنگی ايران مثل دوئل ، جايی برای زندگی ، به نام پدر ، طبل بزرگ زير پای چپ و ... حالم بد ميشه. نمی دونم چرا باز هم می بينم....

اگه من توی همچين جنگ هايی شرکت کنم يا همونجا خودکشی می کنم يا راهی تيمارستان ميشم...

اميدوارم هيچ وقت جنگ و يا مرگ کسانی رو که دوستشون دارم رو نبينم. چون می دونم که طاقت ندارم....

فيلم قشنگيه. اگه طاقت داريد ببينيد