شب نامه

به نظزتون به جای طرح های مبارزه با اراذل و اوباش و امنیت اجتماعی و انضباط اجتماعی و زار تا ک.فت و زهرمار بی پایه واحمقانه و مغرضانه بهتر نیست یه طرح مبارزه با سلب آسایش اجتماعی ایجاد کنن؟؟؟

منظور دقیقم وجود هیئت هاییه که مثل قارچ تو سطح شهر یه شبه جوونه می زنه و تبدیل میشه به محل های فخر فروشی بابت غذاهای نذری و علامت ها و...

امروز حدود یک ساعت توی کتابخونه دانشگاه صدای چرت و پرت گفتن آقایی میومد که دانشجویان عزیز و گرامی رو به حمایت از مردم مظلوم و در عین حال بی عرضه غزه می کرد! و حتی نمی پرسید که زمان جنگ ایران و راق کدوم کشور اومد بگه چا تهران رو بمب بارون می کنید. کسی از مهد کودکی که تو تهران تو بمب بارون ترکید و بچه های توش حرف نزد! حالا همه و مخصوصا همین کشور خودمون که هنوز بعد از جنگ کمر راست نکرده شدن کاسه داغ تر از آش و دم امتحان ما باید تو کتابخونه هم روضه بشنویم...

حالا میگیم اون یه ساعت جیغ جیغ می کرد! رفتم باشگاه. به سلامتی از اول تا آخر با صدای رادیو پیام ورزش کردم! اونم هیچی! اومدم خونه. یه هیئت روبوی خونه است! صدای بلند گوش رو تا حدی زیاد کرده که اما حسین تو اون دنیا بشنوه! و داره روضه می خونه!

کاش جایی بود که میشد از اینا شکایت کرد!

کاش شعورشون می رسید تبلیغ دینتون تو جامعه ای که همه هم دینید نیازی به بوغ و کرنا  نداره.

و کاش مردم ما فقط فقط فقط یه ذره عقل و شعور داشتن!ا