قلم می شکند
صدا می میرد
و جنون اوج می گیرد
آن هنگام که نگاه آشفته ام
با نگاه آرامت در هم می آمیزد
و لرزش دلم واژه واژه های شعرم را می لرزاند
چه بی تابانه نگاهت می کنم،
شاید که نگاهت بند بند وجودم را از هم بگسلد
شاید که سکوت بمیردو
صدا اوج گیرد
٣٠/٩/١٣٨٨
کتابخانه دانشگاه ساعت ١۴:٣٠
از کجا به کجا رسیدیم ..........؟!؟!
مناظره و افشاگریهای پر هیجان اشخاص مهم نظامو ندیده بودیم که دیدیم !!
رای نداده بودیم که دادیم !!
اعتماد به چشمامونو از دست نداده بودیم و تقلب به این بزرگی ندیده بودیم که از دست دادیم و دیدیم !!
به خطبه های آقا (خامنه ای) وحرفهای ا.ن با دقت گوش نداده بودیم و هیس هیس نکرده بودیم که دادیم و کردیم !!
رکورد بزرگترین تجمع غیر قانونی تاریخو با همه تهدیدا و خط و نشونها نزده بودیم که زدیم !!
از وسط دو هزار نفر آدم به خون تشنه با اعتماد به نفس و نگاه عاقل اندر سفیه رد نشده بودیم که شدیم !!
قرارامونو هیچ وقت سمت میدون انقلاب نمیزاشتیم که گذاشتیم !!
دوستامونو ندیده بودیم که توسط یکسری از هموطنای دیگمون خیلی ساده به خاک و خون کشیده بشن که دیدیم !!
جنگ تو خیابونای تهرون و اشک اور و گاز فلفل و درد چماقو ... تجربه نکرده بودیم که دیدیمو کردیم !!
دخترامونو ندیده بودیم که گونی گونی سنگ بیارن که دیدیم !!
شب عینک افتابی نزده بودیم که زدیم !!
مانکن و فیلمسازو پلیس سبز پوش اونور دنیا ندیده بودیم که دیدیم !!
رو پشت بوم الله اکبر نگفته بودیم که گفتیم !!
نماز جمعه نرفته بودیم و پسرو دختر در کنار هم نماز نخونده بودیم که رفتیم و خوندیم !!
هاشمی رفسنجانی ناجی و آخرین امیدمون نبود که شد !!
درمراسم سالگرد شهدای هفتم تیر شرکت نکرده بودیم که کردیم !!
از کنار پسر بهشتی ایستادن احساس دلگرمی نکرده بودیم که کردیم!!
با شعار "بهشتی، کجایی، موسوی تنها شده" اشک نریخته بودیم که ریختیم !!
با حرفهای موسوی تبریزی و غفاری واردبیلی وصانعی و ... حال نکرده بودیم که کردیم !!
تا حالا اصلاح طلبیو ندیده بودیم که غسل شهادت کنه و با شهامت بیاد وسط ملت که دیدیم !!
نخست وزیر سابق جمهوری اسلامی همه چیز و همه کس مون نشدهبود که شد !!
تا حالا اینقدر کنجکاوانه دنبال منافق بین خودمون نگشته بودیم که گشتیمو ندیدیم !!
ندیده بودیم چند نفر ظرف مدت یک هفته همه تلاشهای سی سالشونو کورکورانه بدونن و زندانو فرصتی برای بینا شدن که دیدیم !!
اعترافای عجیبو غریب روحانیو نماینده مجلسو رئیس فدراسیونو نشنیده بودیم که شنیدیم !!
اینترنت پر سرعت تو انفرادی ایران نشنیده بودیم که شنیدیم !!
نمیدونستیم اصلا کهریزک کجاست که دونستیم !!
تجاوز و رافت اسلامیو تو نظام مقدس نشنیده بودیمو نمیدونستیم تجاوز گاهیم ثواب داره که شنیدیم و فهمیدیم !!
ندیده بودیم یارای امام بشن دشمنای نظام و با افشاگری ظلم تهدید بشن و روزنامشون یهو مشکل فنی پیدا کنه که دیدیم !!
شاهد ندیده بودیم که ناپدید بشه که دیدیم !!
حتی فکرشم نمیکردیم براندازای نظام تا توی کهریزک هم نفوذ کنن که دونستیم !!
ندیده بودیم مرحوم زنده بشهو بعد چندتا بشه که دیدیم !!
نشنیده بودیم تو ورزشگاهها بجای کریمیو برهانی میرحسینو تشویق کنن که شنیدیم !!
نمیفهمیدیم رای ندادن نماینده ها به چند وزیر بی سابقه دشمنای انقلابو خوشحال میکنه که فهمیدیم !!
منحل شدن هر مراسمیو دیده بودیم جز مراسم شبهای قدرو که دیدیم !!
از کجا به کجا رسیدیم ؟!
اینهمه تغییر ملت ومصمم بودنشون برای احقاق حق عجیب نیست؟
خدا آخرو عاقبتمونو به خیر کنه !
برای داشتن چیزهایی که تا الان نداشتی باید کسی باشی که تا حالا نبودی
رهبر معنوی جنبش سبز به دیدار دوست شتافت....
هیچ وقت فکر نمی کردم برای فوا یک روحانی ناراحت بشم یا روبان مشکی به دسام ببندم...
از کجا به کجا رسیدیم
اینو نوشتم تا یادم باشه وقایع این روزو بنویسم!!!!!
پیر سدم نیاز به یاداوری دارم دیگه!
زن عشق می کارد و کینه درو می کند... دیه اش نصف دیه توست و مجازات زنایش با تو برابر... می تواند تنها یک همسر داشته باشد و تو مختار به داشتن چهار همسرهستی .... برای ازدواجش ــ در هر سنی ـ اجازه ولی لازم است و تو هر زمانی بخواهی به لطف قانونگذار میتوانی ازدواج کنی ... در محبسی به نام بکارت زندانی است و تو ... او کتک می خورد و تو محاکمه نمی شوی ... او می زاید و تو برای فرزندش نام انتخاب می کنی...او درد می کشد و تو نگرانی که کودک دختر نباشد ...... او بی خوابی می کشد و تو خواب حوریان بهشتی را می بینی ... او مادر می شود و همه جا می پرسند نام پدر .....
دکتر علی شریعتی
خطرناکترین فرودگاههای جهان!!!
فرودگاهها، معمولا نقاط آغازین و پایانی مسافرتهای هوایی محسوب میشوند. اماکنی وسیع، در بسیاری از موارد در وسط شهر، که حال و هوایی متفاوت را در هنگام برخاستن و یا فرود آمدن هواپیما برای مسافران به وجود میآورند.
موقعیت و مکان احداث فرودگاهها، در واقع از امنیت زیرساختی و هوایی بالایی برخوردار است، زیرا ترافیک سنگین هوایی، حجم عظیم هواپیماها و تردد بالای این پرندگان غول پیکر در سطح صاف باند، طراحان را به ساخت محیطی ایمن برای مردم وا میدارد.
با این وجود، چهره شدن، این خصلت همیشگی بشر، وی را تحریک به خلق موقعیتهایی میکند که حتی با وجود خطرات فراوان، مانع از انجام آن نمیشود. فرودگاههای خطرناک امروز، نمونهای از این هنر مندیها است.
فرودگاه پارو، بوتان:
این فرودگاه در وسط رشته کوههای هیمالیا قرار گرفته است و اگر دقیق تر بگوییم در وسط یک دره تنگ و باریک. کوههای سربه فلک کشیده اطراف این فرودگاه کوهستانی 4900 متر از سطح دریا ارتفاع داشته و این کاشانه هواپیماهای کوچک و بزرگ را به آغوش گرفته است. در این میان، خلبانهای ماهر و کار آزموده تنها مردمانی هستند که میتوانند پرندههای فلزی خود را با عبور از بلندیهای سرپوشیده مجاور فرودگاه به سلامت روی سطح باند به فرود آورند.
فرودگاه بین المللی شاهزاده جولیانا، سنت مارتین:
بزرگترین مشکل این فرودگاه باند فرود آن است که امتدادی 2180 متری دارد. وسعتی که تنها برای جتهای کوچک و متوسط مناسب است. اما، این فرودگاه که اکنون دومین فرودگاه شلوغ منطقه نامیده میشود به غیر از پرندههای جت کوچک،میزبان پهن پیکرهایی همچون بویینگ 747 و ایرباس A340s بوده که با معضلات فراوانی برای فرود آمدن در باند آن مواجه هستند. مشکلی همچونه برخورد با فنسهای اطراف.
فرودگاه ملی ریگان، واشنگتن دی سی:
فرودگاه ملی ریگان، دقیقاً در مرکز دو منطقه ممنوعه هوایی قرار گرفته است. موقعیت ویژه این فرودگاه باعث شده است تا خلبانان برای فرود روی باند آن از بین دو ساختمان مهم آمریکا، پنتاگون و مقر فرماندهی سیا، عبور کنند. اما، مشکل اساسی، مربوط به زمان برخاستن هواپیماها است. امری که نیازمند اوج گیری سریع و گردش به چپ به موقع توسط خلبانان برای اجتناب از برخورد با کاخ سفید است.
فرودگاه جیبلارتار:
گستره پهن دریای مدیترانه از سمت شرق و خلیج بکر و دست نخورده آلجیسیراس(Algeciras) از سمت غرب، این فرودگاه را در بر گرفته اند. باند فرودگاه 1828 متر طول دارد، از اینرو خلبانان برای مانور در این باند نیازمند تبحر، تخصص و تجربه بالایی باید باشند.
باند فرود ماتکان، لسوتو:
این فرودگاه در لبه دهلیز یا راهرویی کوهستانی به طول 2030 متر قرار گرفته است. فرودگاهی با باند فرود پر دردسر برای خلبانان. به گفته خلبانان، امتداد واقعی این باند 399 متر است، زیرا هواپیماها برای پرواز و سرعت گیری مجبور به طی مسیری سربالایی به مسافت 609 متر هستند.
فرودگاه بارا، اسکاتلند:
فرودگاه بارا، در حاشیه بیرونی جزایر هیبریدی اسکاتلند در منطقه بارا قرار گرفته است. باند فرود این فرودگاه، خلیج عریض و کم عمقی است که سهولت و سختی فرود روی آن رابطه مستقیمی با جزر و مد آب دریا دارد.
فرودگاه تونکونتین، تگوسیکالپا، هندوراس:
ارتفاع این فرودگاه از سطح دریاهای آزاد هزار متر است و هواپیمایی بزرگتر از بوئینگ 757، قادر به فرود روی آن نیستند. به جز باند 1862 متری آن، هواپیماها مجبورند برای رسیدن به فرودگاه از منطقهای کاملا کوهستانی گذر کنند. پس از رسیدن به فر ودگاه هم، خلبانها، اگر از تبحر بالای برخوردار باشند، مجبور به انحرافی 45 درجه بوده و باید دقایقی پیش از نزدیک شدن به فرودگاه به سرعت از ارتفاع خود بکاهند.
فرودگاه بین المللی جان اف کندی، نیویورک:
قرار گرفتن فرودگاه مشهور کندی در نزدیکی دو فرودگاه دیگر نیویورک به نام های لاگاردیا(La Guardia) و نیو آرک (Newark) و ترافیک هوایی سنگین این منطقه، معضلات فراوانی را برای خلبانها برای اجتناب از برخورد با یکدیگر به وجود آورده است. نصب سیستمهای صدا گیر در این فرودگاه که از سال 1964 تاکنون فعالند، سقف پروازی 457 متری و ایمن را برای خلبانان به وجود آورده و فضای دید هشت کیلومتری را پیش از فرود در باند شماره 13 غربی در اختیار آنها قرار داده است.
فرودگاه مادیرا، فونچال، مادیرا:
فرودگاه مادیرا را کوهها و اقیانوس از هم جدا کرده است. فرود آمدن در چنین فرودگاهی به خلبانانی خبره نیازمند است. خلبانانی تعلیم دیده که آموزش اختصاصی برای فرود در مناطقی ناهموار دیدهاند. با این وجود باند فرود 2743 متری آن با امتداد و گسترش مخصوص به خود تا حدودی، راحتی را برای خلبانها به وجود آورده است. اگر چه نباید از برخی از بخشهای خطرناک آن گذشت. خلبان در این منطقه پیش از فرود، باید کوههای مقابل را هدف قرار داده و در آخرین دقیقه کاهش ارتفاع دهد.
فرودگاه یوآنکو ای.ایروسکین، سابا، جزایر آنتیل هلند:
این فرودگاه در منطقهای حادثه خیز در ناحیه شمال شرقی جزیره آنتیل هلند قرار دارد. جزیرهای عجین شده با بادهای اقیانوسی سهمگین که خلبانها و هواپیماهایشان را به نبردی سخت با خود همراه میسازد، باند فرود این فرودگاه تنها 399 متر طول دارد و به همین جهت قدرت مانوری اندک را هنگام فرود خلبانها در اختیارشان قرار میدهد
یک نکته هست که اینجا قید نشده ولی من اضافه میکنم فرودگاه های ما جزء امن ترین فرودگاه های دنیاست اما آسمونمون پر از دست انداز و هواپیماهامون پر از نقص فنی و جون آدما پر از بی ارزشی...!!!!
١.دیروز تو دانشگاه ما اتفاقی نیافتاد. شاید به خاطر فضای امنیتی موجود و تعلیق از تحصیل عده ای از دوستان بود... که البته قراره یه طومار از امضای بثیه جمع بشه!
٢.ملت چقدر وقیح شدن!
از صبح همه منتظر یه اتفاق بودیم. به بهانه تولد خاتمی قرار بود توی دانشگاه اتفاقاتی بیفته. اما گویا فقط ما منتظر نبودیم. به محض ورود به دانشگاه کارت دانشجویی همه چک میشد که البته یه کم عجیب بود چون این کار به ندرت توی دانشگاه ما اتفاق می افته. حراست دانشگاه از صبح آماده بود. البته کارت بسیجیان چک نمی شد. و هر کسی با یه مقدار ریش و بلوز مشکی به سادگی وارد دانشگاه میشد. وقتی وارد صحن دانشگاه شدم با منظره جالبی روبرو شدم. مراسم سوگواری برای شهادت اما صادق! و به این بهانه دانشگاه پر از بسیجی بود.با لباس های مشکی. بعضی هاشون بیسیم هم داشتن. چهره هاشون کاملا نا آشنا بود. فقط یکی دوتاشونو قبلا تو دانشگاه دیده بودم. بعضی هاشون مسن بودن. اصلا به نظر نمی اومد دانشجو باشن. مسلما از حراست هم نبودن. و البته استاد هم نبودن چون 2 3 ساعت وسط صحن دانشگاه نشسته بودن. بعدا فهمیدیم اینا رو صبح با 2 تا اتوبوس به دانشگاه آوردن. ساعت 11 کلاس اولم تموم شد و رفتم کمی درس بخونم. اما اضطرابم نمی گذاشت در کتابخانه بمونم. ساعت11:45 اومدم توی صحن دانشگاه (با اینکه شباهتی به حیاط نداره اما ما بهش حیاط میگیم) جمعیت زیادی جمع شده بود. چند تا آشنا دیدم. حس و حالمون شبیه هم بود. همه منتظر بودیم. بینمون بسیجیا حرکت می کردن! نمی گم دانشجو های بسیجی چون دانشجو نبودن. کم کم به تعدادمون اضافه میشد. بسیجیا هم داشتن شربت بین دانشجوها خیرات می کردن. فکر کنم شربت شهادت بود!! حیاط خیلی شلوغ شده بود. مثل یه انبار باروت بودیم. حس بدی داشتم. هر لحظه اضطرابم بیشتر میشد. نمی تونستم این وضعیت امنیتی رو تو دانشگاه تحمل کنم. بیشتر از اضطراب ترس داشتم. تاحالا دانشگاهو اونجوری ندیده بودم. ایوان طبقه اول رو بسته بودن و نمی ذاشتن کسی وارد بشه... پنجره هایی که از طبقات به پایین باز میشد پر از دانشجو بود. همه داشتن پایینو نگاه می کردن.. زمان می گذشت بدون اینکه اتفاقی بیفته . ساعتم رو نگاه کردم. 12:35 بود و هنوز همون جو پر استرس. داشتم فکر می کردم چی میشد یهو یکی داد بزنه بگه یا حسین... و بعد به خودم گفتم. هیچی همه بار اول ساکت می شدن و بسیجیا می رفتن سراغ اون آدم از جون گذشته طفلک. هیچ کس بار اول ریسک نمی کرد که جواب بده... اضطرابم بیشتر میشد.چرا هیچکس چیزی نمی گفت... چرااین بسیجیا این جوری مارو برانداز می کنن؟؟؟
"ترس بود و بال های مرگ،
کس نمی جنبید،چون بر شاخه برگ از برگ.
سنگر آزادگان خاموش،
خیمه گاه دشمنان پرجوش"
سکوت .. سکوت ... سکوت... چرا کسی این سکوتو نمی شکنه؟ نباید من فریاد یاحسین بزنم؟؟؟ نه...
"آه!..کو بازوی پولادین و کو سرپنجه ایمان؟..."
سکوت سنگینی بود..
"لشکر ایرانیان در اضطرابی سخت درد آور،
دودو و سه سه به پچ پچ گرد یکدیگر،
کودکان بر بام،
دختران بنشسته بر روزن،
مادران غمگین کنار در...
کم کمک در اوج آمد پچ پچ خفته.
خلق چون بحری بر آشفته،
به جوش آمد،
خروشان شد،
به موج افتاد،
برش بگرفت و مردی چون صدف
از سینه بیرون داد"
و صدایی شنیدیم...
یاحسین....
بدون اونکه فکری کنم با تمام وجودم فریاد زدم... میرحسین
تنها من نبودم.. کم هم نبودیم... همه فریاد زده بودن.. بسیجیا با اضطراب ما رو نگاه می کردن... باز هم یاحسین. میرحسین...
باور نمی کردن. ما بودیم. فورا با اشارات دست یکیشون (اسامه! چون شبیه بن لادنه این اسمو بهش دادن) جمع شدن وسط حیاط. شروع کردن به شعار دادن.. اما صداشون وسط صدای ما گم شده بودیم. شاید 50 نفر بودن. اما ما حدود 2000 نفر بودیم. خیلی زیاد بودیم. فریاد می زدیم.. دانشجوی سیاسی آزاد باید گردد. بسیجی حیاکن تجاوز رو رها کن. بسیجی برو بیرون. بسیجی واقعی همت بود و باکری. بسیجی برو گم شو. دانشجوی سهمیه همینه همینه. احمدی عمروعاص 63 درصد اینجاست. سلام بر کروبی درود بر موسوی. دولت کودتا استعفا استعفا. نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران. دانشجو می میرد ذلت نمی پذیرد. و پا می کوبیدیم و دانشگاه می لرزید.
تمامی پنجره ها پر شده بود از کسانی که فیلم برداری می کردن.. همه عینک آفتابی زدیم. و چهره هامونو پوشوندیم. توی بالکن طبقه اول یه بسیجی ایستاده بود و داشت با هندی کم فیلمبرداری می کرد. چند نفری هم با دوربین عکس می گرفتن و بقیه با موبایل. یکی از جمعیت چیزی شبیه سنگ رو سمت اون بسیجی پرتاب کرد و اون هم بلافاصله از اونجا خارج شد.
ما بی شمار بودیم و بسیجی ها ترسیده بودن. فقط فیلم می گرفتن. و شعار می دادن...
سریعا دست بچه ها پر شد از پلاکارد هایی که روش شعار نوشته بودن. و از طبقات بالا اعلامیه به پایین پرت میشد..که روش نوشته بود یار دبستانی من وعده ما 13 آبان... صدای ما هر لحظه اوج می گرفت و تعدادمون بیشتر میشد. بینمون پر از دخترای چادری بودن که با ما هم صدا شده بودن. کسانی که پلاکارد دستشون بود بین ما شروع به حرکت کردن و می خوندن:
محمود خائن آواره گردی. خاک وطن را ویرانه کردی. کشتی جوانان وطن. الله اکبر. کردی هزاران تن کفن. الله اکبر. مرگ بر تو. مرگ بر تو. مرگ بر تو. مرگ بر تو" مرگ بر توی آخر رو جوری می گفتیم که زمین دانشگاه زیر پامون می لرزید. یه دفعه وسط جمعیت عکس بزرگ موسوی بالا رفت. و صدای ریاد ما به اوج رسید. عکس دست به دست شد و همه فریاد می زدن. موسوس موسوی رای مارو پس بگیر... موسوی جون منه رییس جمهور منه.
بسیجیا شروع کردن به فریاد زدن: الله اکبر... و ما باهاشون همراهی کردیم.... الله اکبر. پشیمون شدن از این شعار. خب طبیعیه این شعار تبدیل شده بود به شعار ما! و ادامه دادن به شعار قبلیشون. ماشاله حزب الله!
در همین حین بین بسیجیا پرچم ایران بالا رفت. همه عصبانی شده بودیم . اول هو می کردیم اما کم کم صدای گروهی قوت گرفت که می گفتن: موسوی موسوی پرچم ایران منو پس بگیر .. و پرچم رو پس گرفتیم...
یه دفعه حمله کردن بین ما. ما کنار نرفتیم. فقط بین ما گم شدن!!! و ما ادامه می دادیم: مرگ بر تو... رفتن دنبال بچه ها داخل دانشگاه... دیشب فیلم های این قسمت رو دیدم که همه جا پخش میشد. چند نفرو گرفتن و درگیری شد... همه فریاد می زدن ولش کن ولش کن... حسابی ترسیده بودن. عده ای مسیر اونا رو به سمت طبقات بالا بسته بودن و عده ای هم از پشت راهشونو بسته بودن. راه فراری نداشتن. فقط عصبی بودن و فحش می دادن. ما هم می گفتیم :
بسیجی برو بیرون
بسیجی برو گم شو.
دانشگاه نظامی نمی خوایم نمی خوایم.
دانشجوی سهمیه همینه همینه
بوی تندی می اومد. میگفتن گاز فلفل زدن. اونقدر شلوغ بود که نمی تونستم ببینم چه خبره. از پله های پشتی خودمو به طبقه دوم رسوندم. همه ایستاده بودن و فریاد می زدن نترسید نترسید ما همه با هم هستیم. اما نیازی به این فریاد ها نبود. چون هیپچکس از بین ما نمی ترسید. اونا بودن که بین ما گیر افتاده بودن و وحشتناک ترسیده بودن. تمام این قضایا 2 ساعتی طول کشید. حراست دانشگاه سعی میکرد ما رو بیرون کنه. از بلندگوها اعلام می کردن که هیچ کدوم از کلاس های امروز تشکیل نمیشه لطفا سریعا محوطه دانشگاه رو ترک کنید.
بازم داشتن عکس و فیلم می گرفتن. یهو یکی داد زدن عکس دسته جمعی و تعداد خیلی زیادی از ما یه صورت هامون رو هم پوشونده بودیم رفتیم وسط برای عکس دسته جمعی که دوستان بسیجی از ما بگیرن!!! فکر کنم تو چند تا کادر مجبور شدن عکس رو بگیرن.
شروع کردیم به بحث با حرایت که اینجا دانسگاه ماست. نه اونا. ما می مونیم و خواهش می کنیم اونا رو بیرون کنید. حراست هم با لحن خیلی دوستانه از ما می خواست بریم بیرون. یکیشون گفت:شماها جای دخترا و پسرای منی. می تونم از شما بخوام. ولی ما اصلا اونا رونمیشناسیم. از دانشجوهای اینجا نیستن. نمی تونیم بفرستیمشون بیرون. نیم ساعتی به بحث گذشت تا اینکه کم کم همه شروع کردن به خارج شدن از دانشکده. من هنوز نرفته بودم که دیدم صدا میاد: نیروی انتظامی حمایت حمایت...
جلوی در پر از پلیس بود با یه مینی بوس و دو تا ون و یه وانت و چندتا ماشین پلیس. گفتم بد بخت شدیم! اما مثل اینکه همچین هم بدبخت نشده بودیم. اونا با ما بودن. یکیشون علامت وی رو نشون داد. بقیه هم لبخند میزدن بهمون! خیلی دوستانه سعی می کردن ما رو متفرق کنن. باورم نمیشه که خواهش می کردن ازمون که بریم خونه هامون. ما هم نمی رفتیم. می گفتن چند نفرو گرفتن! اما مطمئن نبودن. هنوزم خبری نشنیدم که گرفتن یا نه. تا ساعت 3 منتظر موندیم. کم کم همه متفرق شدن و جماعت مشکی پوش بسیجی اومدن بیرون! اما تغییر لباس داده بودن! باورم نمیشد یکیشون وسط تابستون با یه پلور خیلی ضخیم سفید بود! خنده دار بود! البته اومدن با پلیس گرامی کمی گپ زدن. هنوز نفهمیدیم پلیس کدوم وریه! راستی این جماعت مشکی پوش 2 تا شیشه هم شکستن!!!
ما هم تشریفمون رو آوردیم خونه و برای خانواده گرامی وقایع رو تعریف کردیم!!! اینبار نمی تونن منو تو خونه حبس کنن ! خب کلاسام و دانشگاه مهمه دیگه!!! شب هم دیدم تو کانال های ماهواره ای 2 3 تا فیلم نشون دادن و گفتن دانشجویان دانشگاه تهران مرکز با بسیجیان درگیر شدن! همین!
موقع رفتن همه می گفتن هفته دیگه سه شنبه جشن عبادت فائزه است...
خسته شدم از تکیه گاه بودن...
از سنگ صبور بودن...
یادم رفته چه جوری می تونم سرم رو بذارم روی یه دیوار و های های گریه کنم...
منم یه ظرفیتی دارم...
از همه نوع حسی خالیم...
اما دلم خیلی پره...
از هیچ چیز و هیچ کس...
دلم یه دنیا می خواد که شاد شاد باشه...
آدماش مشکل نداشته باشن...
توش دغدغه مفهومی نداشته باشه...
دنیایی که بشه توش بدون ترس از عاشقی دل بست...
دنیایی که آدمای توش معمایی نباشن واسه حل کردن...
فکر کنم به کل دیوونه شدم...
← صفحه بعد
صفحه قبل →
نظرات ()
